Sporen die we achterlaten

Wanneer we er niet meer zijn dan blijven er sporen over van de voetstappen die we achterlaten.

Sinds Eric Masters’ zijn overlijden heb ik veel nagedacht over zijn nalatenschap. Ik had de stille hoop dat zijn website zou blijven bestaan en op die manier er altijd een plekje zou zijn waar ik, en anderen, naartoe zou kunnen gaan wanneer ik even dicht bij hem wilde zijn. Misschien geldt dat ook wel voor anderen, we hebben allemaal zo onze eigen manier om in gevoel dicht bij onze overleden dierbaren te zijn.

Het verdwijnen van Eric zijn website kwam voor mij niet onverwacht, evengoed raakte het me wel. Ik herinner me de gesprekken die we samen over zijn website hebben gehad. Hij heeft me gevraagd of ik na zijn dood zijn website wilde beheren, want het idee dat wanneer hij er niet meer was ook zijn eigen webstek waar hij met veel zorg aan had gewerkt zou verdwijnen was moeilijk te verkroppen voor hem. Toen we spraken over het idee van voortzetten van zijn website na zijn dood wees ik hem op de praktische kant, om die belofte waar te kunnen maken had ik toegang nodig tot zijn webserver en moest het domein op een andere naam worden gezet. Daar brak het draadje, Eric trok zich terug en pogingen van mijn kant om het gesprek hierover een constructieve draai te geven werden de kop ingedrukt. Ik begrijp dat het voor hem een te grote stap is geweest om zijn domein op naam van iemand anders te zetten, zelf zou ik dat ook moeilijk vinden want mijn websites zijn een essentieel onderdeel van mijzelf. Ze maken deel uit van wie ik ben, zo voelt het voor mij.
Van Eric weet ik dat zijn website voor hem een veilige plek was die hij voor zichzelf gecreëerd had. Een plek die hem ruimte bood om alle stukjes Eric die hij was te mogen zijn, zonder daar iemand mee te kwetsen of onnodig te confronteren.

En nu is die plek weg, heb ik geen mogelijkheid gezien om mijn belofte aan hem waar te maken. Ik heb er serieus over gedacht om zijn complete website te downloaden, bewaren en zodra zijn site offline ging deze opnieuw online te zetten maar dan raak ik in conflict met mijzelf omdat ik dat voel als een schending van auteursrecht. Het is niet aan mij om Eric zijn website opnieuw te publiceren, het is niet aan mij zijn verhalen te publiceren.
Maar de leegte die nu achterblijft voelt voor mij als een pijnlijke stilte die me fluisterend iets probeert te vertellen. Daar ben ik de afgelopen maanden mee aan het worstelen geweest, ik wilde op mijn manier de herinnering aan Eric levendig houden. Met respect voor auteursrecht, zonder anderen te kwetsen, op een manier waar Eric zich in had kunnen vinden.
De site is een eerbetoon aan de man die hij was, zoals ik hem heb leren kennen, en ik hoop dat ook anderen hun herinneringen aan hem via deze site willen delen.

Met deze site hoop ik de voetsporen die Eric achterliet op respectvolle wijze in beeld te brengen, zodat er een nieuwe plek ontstaat waar een ieder die graag even dicht bij hem wil zijn zich kan terug trekken. Om te dwalen, te lezen, te herinneren. Misschien met een traan, misschien met een glimlach, misschien met een pijnlijk gemis. Het mag allemaal, daar geeft deze site ruimte voor.

En tja, toen kwam dat moment voor mij om naar buiten te treden met mijn initiatief, wat ik een behoorlijk enge stap vind om eerlijk te zijn. Want ik kan dan wel weten hoe puur en oprecht mijn bedoelingen zijn, dat wil nog niet zeggen dat een ander het net zo ervaart. (dit is gedeeld op een besloten platform waar iedereen zijn/haar eigen gevoelens en gedachten erover heeft kunnen delen, je vind dit hier.

Dus met enige aarzeling, maar wel vanuit een weloverwogen keuze waar ik volledig achter sta…presenteer ik jullie Eric Masters,een bijzonder eerbetoon aan een bijzondere man.

10 December 2013
Karen

%d bloggers like this: