Het onzichtbare verdriet in afscheid nemen

Het afscheid vandaag bevestigde voor mij iets waar ik al dagen mee worstelde. Ik heb getwijfeld hierover te schrijven omdat ik wel degelijk de keuzes die gemaakt zijn respecteer, maar ik zie en voel er ook een groot verdriet in. Een onzichtbaar verdriet dat gekoppeld is aan leven in gescheiden werelden, dit verdriet wordt nimmer genoemd, laat staan helder benoemd. Het verdriet is de hoofdprijs voor vrienden die waarde hadden ten tijde van iemands leven in die andere wereld maar de ruimte om afscheid te mogen nemen wordt ontnomen. Zij staan eenzaam in hun verdriet, soms zelfs worden ze niet eens geïnformeerd over het overlijden van een hen dierbaar persoon.

Daarin mist voor mij een stuk erkenning. Sterker nog, het voelt als ontkenning van vrienden die dierbaar waren, maar niet dierbaar genoeg om afscheid te mogen nemen…

In een leven in gescheiden werelden (wat voor menigeen hier erg herkenbaar zal zijn vermoed ik) worden keuzes gemaakt.
In die keuzes wordt gekozen voor het vermijden van ‘moeilijke vragen’ en de ‘waarheid’, ook wordt er gekozen voor het niet confronteren van partner, kinderen, familie en andere vrienden die niets weten van een leven in een andere wereld. Maar met die keuze wordt de ballast bij de andere vrienden neergelegd. Hun bestaan, hun delen, hun vriendschap wordt niet erkend, zelfs ontkent.
Hoe pijnlijk is dat….dat je als vriend waarde had in iemands leven, maar die waarde komt te vervallen zodra dit kan zorgen voor moeilijke vragen of pijnlijke confrontaties.

Alleen vraag ik me dan af…is dat echt zo? Die pijnlijke confrontaties? Kan het niet zo zijn dat bij een uitvaart bijvoorbeeld een dochter aan diens vader vraagt…wie waren die mensen allemaal? En dat haar vader dan zegt ‘dat waren vrienden van mama die een bijzondere band met haar deelden.’

Voor mij blijft het een moeilijk iets om te bevatten omdat voor mij de keuzes niet ingewikkeld zijn. Al mijn vrienden zijn welkom om afscheid te komen nemen wanneer ik er niet meer ben, en ik hoop dat de gekleurdheid van de mensen die afscheid van mij nemen steun geeft en waarde heeft voor iedereen die dan verdrietig is. Dat het mijn partner steunt, mijn kinderen, mijn vrienden, mijn familie.
Maar zo steek ik in elkaar en ik begrijp zondermeer dat ik in de ogen van anderen misschien in een soort luxe positie lijk te verkeren. Echter die positie is het gevolg van de keuzes die ik heb gemaakt, en de openheid waar ik bereid ben voor te gaan. Vanuit opperste respect naar allen die mij dierbaar zijn in dit leven, zonder onderscheid te maken, ongeacht eventuele gescheiden werelden. Die verdeeldheid is door mijzelf opgeheven.

Ik wens dat iedereen toe, maar ik kan me niet onttrekken aan deze gedachte die ik toch mee geven wil….stel nu dat het ineens voorbij is, wie betaalt er dan de rekening van de keuzes die je hebt gemaakt? De vrienden waarmee je zo open en eerlijk hebt kunnen delen? Wat een pijnlijk kado laat je dan achter voor hen die jou dierbaar waren, of is het zo dat het bestaansrecht van die band en dierbaarheid een houdbaarheidsdatum heeft, en de datum heeft als kenmerk respect voor de nabestaanden met een uitsluitingsclausule…vrienden uit sommige werelden worden niet tot deze nabestaanden gerekend. Zij zijn de eenzame achterblijvers die een weg moeten zien te vinden met herinneringen aan een vriendschap en bijzondere momenten van delen, maar de keuze tot het mogen nemen van afscheid was hen niet gegund.

Dat stemt mij verdrietig. Dat wens ik niemand toe. Vandaag heb ik al die mensen in mijn hart meegedragen die dit afscheid niet was gegund, ik weet dat ik daarmee niet jullie eenzame afscheid nemen kan wegnemen maar ik wil jullie laten weten dat ik jullie vriendschap wel heb gezien, erkend en op mijn manier respecteer.

MisTique
* de originele tekst is ook op FetLife te vinden

%d bloggers like this: