Een goed begin

Op de website Bdsm Attitude was een verhaal van Eric te vinden met de titel een Goed begin.
Helaas is deze website offline, om het verhaal niet verloren te laten gaan heb ik besloten het hier te plaatsen.

We staan voor een van de ramen van de woonkamer en kijken naar buiten. Daar is weinig bijzonders te zien – de gebruikelijke drukte in de straat beneden ons – maar het is een mooi referentiepunt voor ons gesprek, dat traag en tamelijk willekeurig over de laagvlakte van onze gedachten meandert. Onderwerpen als haar kinderen, haar werk, en de auto die ze wil aanschaffen, zijn zonder meer boeiend, maar datgene wat ons sinds kort samenbrengt, onze passie voor SM en onze ontluikende Meester/slavin-verhouding, is nog amper ter sprake gekomen.

Ze staat voor me, met haar rug tegen mij aan. Ik heb mijn armen om haar heen geslagen, en ze laat haar hoofd tegen mijn schouder rusten. Haar haren kriebelen in mijn gezicht, maar ik verander niet van positie. Zonet heeft ze nog gezegd dat ze zich in mijn armen veilig voelt, maar ik merk dat ze toch gespannen is. Elke keer als ik mijn handen ook maar een millimeter beweeg, voel ik haar verstijven en valt ons gesprek even stil.

Ze is kwetsbaar, oh zo kwetsbaar. Alleen al mij de oorzaak daarvan vertellen, was voor haar een zelfoverwinning zonder weerga. Het legt een zware claim op mij, maar dat heb ik er graag voor over.

Ze is ook preuts, en geeft zich ook in letterlijke zin niet makkelijk bloot. Toch gaat dat vandaag gebeuren. Het is onvermijdelijk, en ze wil het ook, maar dat wil nog niet zeggen dat het daarom makkelijk zal zijn.

Er rijdt een motor door de straat. De vrijwel ongedempte klappen van de V-twin echoën tegen de gevels. Het brengt ons gesprek op mijn tweede passie, motoren. Ze wil graag een keer met mij mee, en vraagt in welke motor-outfit ik haar het liefst zou zien. Dat is niet zo moeilijk: een strakke leren overall ligt voor de hand, liefst met niet al te opvallend uitstekende protectoren. Een andere optie is een losse leren broek met jack.

We discussiëren over de kleur. Zwart is natuurlijk zeer toepasselijk, maar ook wat erg obligaat. Rood is een goede tweede, maar ligt ook nogal voor de hand. Wat het ook zal worden, een ding staat als een paal boven water: onder het zowel beschermende als opwindende leer moet ze naakt zijn. Terwijl ik mijn wensen in deze kenbaar maak, laat ik mijn handen langzaam en ditmaal doelbewust over haar lichaam glijden. Weer verstijft ze, maar ik zet door. Ze geeft geen commentaar en blijft onbeweeglijk staan. Alleen het ritme van haar ademhaling verandert.

Ik neem ruim de tijd voor mijn inleidende vingeroefening. Pas als ze zich weer begint te ontspannen, verleg ik mijn aandacht naar wat intiemere regionen. Als ik haar borsten aanraak, doet ze onwillekeurig een poging om aan mijn handen te ontsnappen, en kreunt zacht als ik haar dat belet. Nog voor ik in haar oor kan fluisteren dat haar borsten prettig aanvoelen, voel ik haar tepels onder mijn handen hard worden. Motorrijden en motorkleding zijn vergeten, en ik concentreer me volledig op haar lichaam en – belangrijker – haar emoties.

Mijn terreinverkenning duurt eeuwen. Eeuwen waarin ze langzaam aan mijn handen op haar lichaam went, en aan het idee dat ze een grens overschrijdt: die tussen háár fantasie en ónze realiteit.

Ik doe mijn best om ons gesprek gaande te houden, om de schijn van onschuldige normaliteit op te houden, zodat het contrast met mijn handelingen steeds duidelijker wordt. Of zij dat ook zo ervaart, weet ik niet, maar voor mezelf is dat niet onbelangrijk.

Ze doet dapper mee, maar als ik eerst een knoopje van haar blouse losmaak en vervolgens aan de rest begin, valt ze stil. Haar ademhaling wordt zwaarder, en de druk van haar hoofd tegen mijn schouder neemt toe. In de reflectie van de ruit zie ik dat ze haar ogen gesloten heeft.

Haar blouse valt open. Ik leg mijn handen op het glanzende satijn van haar beha, en laat ze na een tijdje naar beneden glijden. De geluidjes die ze maakt kan ik het best omschrijven als ‘berustende wanhoop, met een ondertoon van opwinding’. Mijn interpretatie is in zoverre juist, dat ze geen enkele poging doet om me te laten stoppen.

Een klein halfuur later staan we nog steeds voor het raam. Van naar buiten kijken komt echter niet veel meer, en als een van ons het al doet, is het maar zeer de vraag of datgene wat we zien, ook daadwerkelijk tot ons doordringt. Behalve onze aandacht voor het uitzicht is ook haar kleding veranderd. Of beter gezegd, geminimaliseerd. Ze heeft haar schoenen nog aan, en haar slipje, maar de rest ligt in een slordige halve cirkel om ons heen op de grond. Ik heb mijn armen weer om haar heen geslagen, en houd haar stevig vast. Om haar gerust te stellen vertel ik haar dat ze het goed doet, dat ze me opwindt en ontroert, en dat ik trots op haar ben.

Wat we doen, en wat we tot nu toe gedaan hebben, kun je met de beste wil ter wereld geen heftig SM-spel noemen. Toch weet ik zeker dat het dat in haar beleving wel degelijk is. Eerlijk gezegd begin ik zelf ook in de stemming te komen, al is dat merkwaardig genoeg eerder een reactie op haar emoties dan op datgene wat ik met haar doe.

Ze had het moeilijk toen ik haar langzaam uitkleedde, ook al nam ik na elk kledingstuk de moeite om haar te complimenteren en moed in te praten. Niettemin liet ze me begaan, en bekende op een gegeven moment zelfs dat ze er ondanks een amper te bedwingen reflex om hard weg te lopen, bloedgeil van werd.

Dat klopte, constateerde ik toen ik mijn hand voor het eerst tussen haar benen legde: het satijn van haar slipje was doorweekt. Kennelijk was ze daar zelf ook trots op, en op commando likte ze zonder protest mijn vingers schoon. Voor mij was het een signaal om naar een volgend stadium over te gaan. Zo onderhand heb ik geen vierkante centimeter van haar prachtlichaam onberoerd gelaten, en wordt het tijd voor iets anders.

Ik pak haar borsten zodanig beet dat ik haar tepels tussen duim en wijsvinger kan klemmen, en zeg haar dat ze mij mag vragen of ik haar slipje uit wil trekken. Zo mijn vraag haar al verbaast, dan laat ze daar niets van merken. De bewuste vraag blijft echter uit. Wellicht dat ze weer een kleine drempel over geholpen moet worden.

Ik pak haar tepels iets steviger beet, en voer de druk langzaam verder op. Ze kreunt zachtjes, en begrijpt dan spontaan wat ik bedoel.

In plaats van haar slipje helemaal uit te trekken, schuif ik het van haar heupen tot het op haar knieën blijft hangen. Zo ziet ze er naakter uit dan helemaal zonder slipje, en hopelijk ervaart ze dat zelf ook zo.

Ook zonder glanzend slipje heeft ze een mooie kont, en dat wordt nog beter als ik haar opdraag om zich voorover te buigen en met haar ellebogen en onderarmen op de brede vensterbank te leunen. Het is een mooie houding voor een slavin. Haar heupen en kont zijn op hun mooist zo, en door haar voorovergebogen bovenlichaam is de vorm van haar naakte borsten bijna perfect. Het is ook een onderdanige en kwetsbare houding, want die onbewust nogal uitdagende kont dient uiteraard maar een doel.

Ook dat mag ze me echter eerst netjes vragen. Dat voorkomt misverstanden, en maakt bovendien haar rol in ons spel nog eens extra-duidelijk.

Nogal voorspelbaar is dat niet makkelijk voor haar. Ze staat weliswaar braaf in de bevolen positie, maar is kennelijk even haar tekst kwijt. Ze slikt een paar keer, en laat dan met een diepe zucht haar voorhoofd op de vensterbank zakken.

Ik heb geduld. Eerst vermaak ik mij met haar naakte lichaam vanuit verschillende hoeken te bewonderen, daarna begin ik haar rug en billen te strelen. Ze rilt onwillekeurig als ik mijn hand op haar rug leg, en kreunt zacht als ik even later mijn aandacht naar haar billen verleg. Er klinkt iets van wanhoop in de geluidjes die ze maakt.

Na wat aandringen slikt ze moeizaam, en vraagt dan eindelijk – met de moed der wanhoop, lijkt het wel – of  ik mijn zwepen op haar wil uitproberen.

Dat treft, want dat wil ik inderdaad. Ik heb er alleen geen haast mee, want het strelen van haar billen en schaamstreek is minstens zo leuk. Haar lichaam trekt zich namelijk niets aan van haar spanning, schaamte, en vernedering, en reageert zoals de natuur het bedoelt.

Toch heb ik in zoverre consideratie met haar, dat ik haar geduld niet al te lang op de proef stel voor ik een zweep pak. Het exemplaar dat ik als eerste selecteer, is een wat softere variant van mijn roemruchte strokenzweep van vijverfolie. Je slaat er nog geen vlieg mee dood – nou ja, bij wijze van spreken dan – en daarom lijkt hij me ideaal om de billen van een novice mee te ontmaagden.

Mijn favoriete opening is om slavinnen eerst uitgebreid met de uiteinden van de stroken te strelen en te kietelen. Soms gebruik ik daar ook het ronde uiteinde van het handvat voor. Het maakt de dames nog meer bewust van hun naaktheid, en zet ze op scherp voor dat wat er onvermijdelijk op volgt. In dit geval moet ik mijn plannen bijstellen.

Door de aanloop naar, en het begin van, haar eerste echte SM-ervaring is ze zo gespannen, dat het me niet verstandig lijkt om die spanning te ver op te voeren. Ik ken haar nog niet goed genoeg om de gevolgen daarvan in te kunnen schatten, en bovendien moet het ook voor haar leuk blijven. Het laatste wat ik wil, is dat ze aan ons spel een levenslange SM-allergie overhoudt.

Na een laatste plaagstootje – na mijn aankondiging dat ik nu echt ga beginnen, sla ik een keer hard op de vensterbank naast haar – geef ik haar een eerste echte klap. Ze veert op en kreunt, maar herneemt onmiddellijk haar positie. Ik wacht kennelijk te lang met de tweede klap, want met een soort smekend gekreun nodigt ze me als het ware uit door haar kont nog verder naar achteren te steken. Veelbelovend.

Om haar te belonen laat ik de strokenzweep een keer of tien kriskras over haar billen en bovenbenen dansen. Ik sla niet te hard, maar desondanks valt het effect me niet tegen. Ze kreunt en steunt bij elke slag, haar borsten deinen verleidelijk mee op het ritme van de zweep en, tenzij ik me sterk vergis, is haar lichaams- en andere taal eerder die van een vrouw die geniet, dan die van een vrouw die pijn lijdt. Ik begin er ernstig aan te twijfelen of dit inderdaad de eerste keer is dat ze een zweep voelt.

Mijn vermoeden is een goede reden om wat meer kracht te gaan gebruiken, maar hoewel ze nu wat luider op de zweep reageert en af en toe hard stampvoet van pijn, ontkent ze in alle toonaarden dat ze mij bewust verkeerd heeft ingelicht. Ik wil haar best geloven, maar zie geen reden om niet op de ingeslagen weg door te gaan.

Haar ellebogen en onderarmen blijven op de vensterbank, maar verder beweegt ze alle kanten op. Afwisselend werpt ze haar hoofd in de nek en laat het op de vensterbank zakken, haar bovenlichaam kromt zich en strekt zich weer, waardoor haar borsten nog prettiger bewegen, en haar benen zijn met een opwindende slowmotion-dans bezig, waarbij ze soms zo hard op de vloer stampt dat ik bang ben dat ze met haar hakken deuken in de eiken vloerdelen trapt.

Belangrijkste effect is, dat ze zo opgewonden raakt dat haar kutje en de binnenkant van haar bovenbenen glinsteren van haar sappen. Dat heb ik nog nooit meegemaakt met nieuwe slavinnen. De dame is zonder meer een natuurtalent.

Tot haar grote teleurstelling onderbreek ik haar genot voor een afkoelings-pauze. Ik schenk twee glazen rode wijn in en geef haar er een van. De wijn is geen compensatie voor de onderbreking, zo laat ze me duidelijk merken. Daar gaat ze spijt van krijgen, maar eerst genieten we van de wijn en, in mijn geval, van haar naakte lichaam.

Ik kom pas op haar brutale opmerking terug als ik de glazen terzijde zet en twee tepelklemmen pak. Ze kijkt me met grote ogen aan als ik haar vertel dat ik verwacht dat ze me op haar knieën smeekt om die op haar tepels te zetten, en waar ze dat aan te danken heeft.

Haar protest is kort. Na een schijnbaar achteloze aai met de strokenzweep over haar naakte borsten, knielt ze voor me neer en vraagt nederig of ik haar voor haar impertinentie wil straffen door de klemmen op haar tepels te zetten.

Dat wil ik. Met dichtgeknepen ogen en op elkaar geklemde kaken verbijt ze de pijn, en herneemt dan op mijn verzoek haar positie voor het raam. Ik heb nogal zware klemmen gekozen, waardoor haar borsten zichtbaar worden uitgerekt. Het doet pijn, vertelt ze ongevraagd. Ik vrolijk haar op door haar te verzekeren dat het nog veel meer pijn gaat doen als ik ze straks verwijder.

Ook vertel ik haar dat het speelkwartier is afgelopen, en dat ik nu een echte zweep ga gebruiken. Ze kreunt gelaten, en klemt haar benen even stijf tegen elkaar, alsof ze zonder dat het ter sprake is gekomen, weet dat die zweep ook tussen haar benen gebruikt gaat worden.

Nu ik weet dat ze wel tegen een stootje kan, fok ik haar nog verder op door zo plastisch mogelijk te beschrijven wat ik met de nieuwe zweep ga doen, en wat de effecten daarvan op haar zullen zijn. Ze kreunt en jammert nu luider, maar de wanhoop die daar in doorklinkt, wordt meer dan weersproken door haar inmiddels vrijelijk stromende opwindingssappen. Om haar nog meer te vernederen, vertel ik haar dat ook. Met het gewenste effect, want ze bloost tot in haar nek. Ik kan de verleiding niet weerstaan om haar nog even tamelijk intiem te strelen. Het kalmeert haar niet merkbaar, want ze weet dat dit niet meer dan de spreekwoordelijke stilte voor de storm is.

De eerste klap is niet al te hard, maar ze schrikt er toch van. Kennelijk heeft ze niet verwacht dat ik de zweep met een bovenhandse verticale slag tussen in plaats van op haar billen laat neerkomen. Ze schreeuwt het uit, zodat ik haar moet vermanen. Het helpt niet, want de tweede, iets hardere slag stelt haar stembanden – en mijn oren – nog meer op de proef. Als ze zo doorgaat maakt ze de mensen op straat nog aan het schrikken, om het over de buren maar niet te hebben. Bij wijze van geluiddemper duw ik daarom het dikke rubberhandvat van de eerste strokenzweep tussen haar tanden.

Na deze voorzorgsmaatregel warm ik in een rustig tempo haar billen en naastliggende gebieden op. Een aantal elkaar kruislings overlappende slagen over haar billen wissel ik af met een of twee verticale meppen tussen haar billen en benen, waarna ik weer opnieuw begin.

Ik handhaaf steeds hetzelfde ritme, zodat ze er aan kan wennen en met haar lichaam overnemen. Het werkt wonderwel, met als voorspelbaar gevolg dat er steeds meer wellust in haar pijnkreten gaat klinken. Zoals zij op mij reageert, reageer ik op haar: ik ga meer kracht gebruiken, en wijzig de verhouding tussen kruislingse en verticale slagen in het voordeel van deze laatste.

Het is zeer de vraag of ze zich daarvan bewust is, want het naderende orgasme heeft haar al aardig in zijn greep. Bij nieuwe slavinnen is het altijd moeilijk om het ultieme moment juist te schatten, maar ik heb geluk. Met de vlakke hand sla ik een van de klemmen van haar tepel, en geef haar vrijwel onmiddellijk daarna een venijnige opwaartse tik tussen haar benen. Het vochtig-petsende geluid van de stroken op haar drijfnatte kutje gaat vrijwel verloren in twee in elkaar overlopende pijnkreten. Ze maakt zo veel lawaai, dat ik even denk dat ze de zweep uit haar mond heeft laten vallen.

Dat is echter niet zo, zodat ik de exercitie herhaal met de andere klem. Het herstellen van de bloedsomloop in haar tepels gaat met de nodige pijn gepaard, maar dat is niets bij de pijn tussen haar benen. Gelukkig voor haar heeft ze nog maar een paar gemeen striemende tikken tussen haar benen nodig, voor ze met een extra-harde kreet de zweep uit haar mond laat vallen en langzaam op haar knieën zakt. Met een hand ter bescherming tussen haar benen gestoken, laat ze haar voorhoofd tegen de radiator onder het raam rusten, en hijgt alsof ze het trappenhuis van een wolkenkrabber heeft genomen.

Ik raap de zweep op die ze heeft laten vallen. De afdruk van haar tanden staat diep in het zwarte rubber van het handvat. Terloops kijk ik naar buiten. De avondschemering is inmiddels ingevallen, en de straatlantaarns branden al. Toch is het nog steeds druk op straat. Ik vraag me af waar al die mensen vandaan komen, en waar ze heen gaan. Ik vraag mij ook af of er misschien SM-liefhebbers tussen zitten, en herinner mij een statistiek over het percentage passieve en actieve SM-ers in relatie tot de totale bevolking. De juiste cijfers ben ik kwijt, maar dat we een minderheid vormen staat buiten kijf, en in het huidige politieke klimaat nog een onbeschermde ook.

Mijn filosofische mijmeringen worden onderbroken door wat zachte geluidjes aan mijn voeten. Een zeker slavinnetje is bezig terug te keren uit subspace, en heeft daar wat hulp bij nodig. Ik kniel naast haar en neem haar in mijn armen. Dit stadium van het spel is minstens zo boeiend als de voorafgaande harde actie. Bovendien ben ik trots op haar, want voor een eerste keer heeft ze het beter gedaan dan ik had verwacht. Voor haar mag het dan de eerste keer zijn dat ze dankzij een zweep een orgasme had, voor mij is het niet minder uniek dat ik dat bij het allereerste echte spel met een nieuwe slavin voor elkaar heb gekregen.

© 2008 Eric Masters

%d bloggers like this: