Column 2012-2

22 Februari al weer, hoog tijd voor een nieuwe column. En dus zit de (in kleine kring) wereldberoemde BDSM-schrijver nu met een goede sigaar en een bescheiden glas Jack Daniel’s achter zijn pc, en probeert zich te herinneren wat er sinds de vorige column aan relevante dingen gebeurd zijn.
Ik breng zowel de Kerstdagen als de jaarwisseling in huiselijke kring door, dus daar is weinig over te melden. Behalve dat het altijd mijn taak is om de Kerstkalkoen te vullen en te braden, waarbij dat vullen door een goede vriendin altijd heel consequent ‘kalkoen fisten’ wordt genoemd. Ja ja, a dirty mind . . .

Het nieuwe jaar start voor mij met de naweeën van de laatste van een serie van vier ziekenhuisbehandelingen, en het afscheid nemen van de dame die ik vorig jaar via FetLife heb leren kennen. Op BDSM-gebied klikte het uitstekend, maar op andere gebieden blijken onze wensen en verwachtingen toch niet helemaal te matchen. Zodanig zelfs dat voor mij de bodem onder onze vriendschap weg is. Jammer, maar het is niet anders. Niettemin kijk ik nog steeds met veel plezier terug op het bezoek met haar aan de MasterClass-party van afgelopen september.

Eind januari komt Massad 256 uit, met daarin een verhaal over mijn eerste slavin. Dit is goed beschouwd de voortzetting van een verhalenreeks die indertijd in Steel Moon-magazine is begonnen. Het in deze Massad gepubliceerde deel lag al klaar voor Steel Moon, toen ik hoorde dat het blad niet meer zou verschijnen. Nu had ik het ook op mijn website kunnen zetten, maar ik ben meer iemand van papier en drukinkt (inderdaad, dat is een leeftijdsindicatie). Vandaar dat ik blij ben dat Bert Wibo er een plekje voor inruimde in deze Massad. Mogelijk dat er in de toekomst nog meer verhalen in deze reeks zullen volgen, want er zijn nog genoeg herinneringen die aan het papier kunnen worden toevertrouwd.
Ik hoor van Bert Wibo dat hij ook naar de tiende verjaardag van Manita’s Showboatparty gaat. Dat is leuk, want dan kunnen we eindelijk weer eens ‘in het echt’ bijpraten.

Rond dezelfde tijd gaat ook de vernieuwde GoFetish-website live, en ijdel als wij schrijvertjes zijn, kijk ik gelijk of de columns die ik de afgelopen maanden op de ‘werkversie’ heb gezet, ook op de live-versie terecht zijn gekomen.

Een noodkreet van een bevriende dame over de moeilijkheid van het vinden van een geschikte dominante seksegenote, is voor mij reden om in actie te komen. Voor alle zekerheid: nee, ik laat mij niet ombouwen. Genoemde dame is interessant genoeg, maar er zijn grenzen aan mijn goedheid.
Nee, mijn actie bestaat uit het voorstel om haar in contact te brengen met een eveneens bevriende dominante dame. Ik meen mij te herinneren dat deze dame al weer een tijdje zonder slavin zit, en daarbij zijn beiden in driedubbel opzicht landgenote, en wonen ze redelijk dicht bij elkaar in de buurt.
Een paar weken later hoor ik dat de eerste real life kennismaking wederzijds goed is bevallen. Zodat ik nu ook aanspraak kan maken op de titel BDSM-koppelaar.
Maar serieus, het is vaak al moeilijk genoeg om een geschikte BDSM-partner te vinden, en dan is het leuk als je kunt helpen. Ik wens de dames dan ook oprecht heel veel toekomstig speelplezier toe.

Showboat, 10 februari: De tiende verjaardag van Mrs Manita’s SM-Fetish Play Party:
Ik schaam me diep, maar het is al een jaar geleden dat ik voor het laatst op Manita’s party was. Niettemin weet ik de Showboat ook zonder navigatiesysteem nog feilloos te vinden.
Tegen half tien ben ik ter plekke. R., mijn Belgische gezelschapsdame,  is helaas wat verlaat, en laat weten er pas tegen half elf te kunnen zijn.  Dan maar alleen naar binnen. Bij de receptie meld ik dat mijn gezelschap later komt, waarna ik mijn spullen beneden in een kluisje opberg en Manita ga zoeken om haar te feliciteren en haar de beloofde fles wijn te overhandigen.
Het is nog niet erg druk, maar Manita zie ik nergens. Tot iemand mij de tip geeft dat ze helemaal achterin de hoek is, waar bijna-naamgenoot en partyfotograaf Erik een fotostudio heeft ingericht.

Hierna ga ik naar de bar om een hoognodig kopje koffie te scoren. Inmiddels arriveren er steeds meer bekenden, zoals sub E. met haar Meester, schooljuf/slavin Janet K. met haar partner, en Meester A.
Sub E. is over twee dagen jarig, en daarom heb ik een cadeautje voor haar meegebracht; een dikke zwartleren plak met hartvormig uiteinde. Dat ik ondanks mijn niet-optimale gezondheid toch aanwezig ben vanavond, is overigens zowel de verdienste van sub E. als van mijn gezelschapsdame R. De eerste heeft mij namelijk gevraagd om haar samen met haar Meester een birthday spanking te geven, en de tweede bood op een zodanige wijze aan om mij gezelschap te houden, dat ik dat aanbod niet kon weigeren.

Na een uurtje arriveert R., en loods ik haar langs de receptie. Beneden bij ons kluisje help ik haar met het aantrekken van een mooi corset, en rijg haar in. Lekker strak natuurlijk, maar niet te, omdat dat funest is voor een nieuw corset. Dat moet zich namelijk eerst een beetje ‘zetten’ voordat je het maximaal kunt belasten.
Als R. een fraaie collar omdoet, krijg ik gelijk visioenen van aangelijnde slavinnetjes, maar nog voor ik die visioenen kan concretiseren, vraagt R. me zelf al om aangelijnd te worden. En eerlijk is eerlijk, ondanks dat ik vooral aanwezig ben voor de sociale contacten, zet dit wel de toon voor het verbale en non-verbale contact tussen haar en mij.

Inmiddels is het al aardig druk geworden, en hebben we al veel vrienden en bekenden gezien. Tegen elf uur banen we ons een weg naar de rand van de dansvloer voor Manita’s openingsspeech.
Waarin ze terugblikt op ontstaan en ontwikkeling van haar party, en vervolgens alle aanwezige betrokkenen voor het voetlicht haalt. Waaronder natuurlijk ook haar partner Rob en haar moeder.
Hierna gaat het buffet open, en sluiten we in de wachtrij aan om dat naar behoren te kunnen plunderen.

Een bezoek aan het benedendekse leert dat er druk gespeeld wordt. Altijd leuk om te zien, maar na een poosje gaan we toch weer naar boven, omdat ik voor geen goud de eerste show wil missen.
De allereerste party, in februari 2002, werd een van de shows gedaan door RopeMarks, toen in de samenstelling Bob en Chantal. Sindsdien is het traditie dat ze elke verjaardagsparty in februari acte de présence geven. Zij het sinds vorig jaar in de samenstelling Bob en Dutch-Dame.

Ik heb het vaker gezegd, zelf ben ik veel te lui voor al dat gedoe met touw, maar om Bob bezig te zien is altijd een waar genoegen. Zijn techniek en trefzekere vingervlugheid dwingen bewondering af, en ik overdrijf niet als ik zeg dat hij (Japanse) bondage tot kunst heeft verheven. Mooie show dus, met een mooie dame, en virtuoze touwkunst van Bob.
Tijdens deze show staan we vlakbij de champagnebar, en aangezien ik een droge keel begin te krijgen, herinner ik me dat we daarvoor bij het inchecken muntjes hebben gekregen. Edoch, waar die gebleven zijn, weet ik niet, maar ik kan ze nergens vinden. Gelukkig erkent barman Morpheus mijn noden, en krijg ik desondanks van hem een glas ‘bubbels’. Morpheus, u is een Heer!

Het is niet de eerste keer dat ik met R. op de Showboat ben, maar toch ontdek ik ditmaal onvermoede (en aangename) nieuwe aspecten van haar karakter.  Zonder in details te treden, is het wonderbaarlijk wat een strak dichtgeregen corset en aanlijnen met assertieve kleine Belgjes kunnen doen.
Op een seintje van de Meester van sub E. gaan we andermaal naar de speelkelder, waar ik graag meewerk aan de beloofde birthday spanking van sub E. Waarvoor ik van haar Meester de leren plak in mijn handen geduwd krijg die ik haar eerder op de avond als verjaardagscadeautje heb gegeven. Nice touch, Meester D-k.!
Sub E. is een mooie dame, en bij het zien van foto’s van haar billen heb ik wel eens verzucht dat je de ontwerperswet form follows function moeiteloos kunt omdraaien. Kortom, het is een genoegen om haar te verwennen.
Er zijn meer bekenden natuurlijk, zowel uit mijn inmiddels best uitgebreide vrienden- en kennissenkring als uit die van mijn gezelschapsdame. Ook ontmoet ik een dame die ik tot dan alleen kende van het FetLife-‘vriendjes’ zijn. Een onverwacht genoegen.
Ook present zijn Meester Pe en zijn totaalslavin Angel, die ik voor het laatst heb gezien op de door hen georganiseerde MasterClass-party afgelopen september, en Meester Ron, de ‘uitbater’ van het Antwerpse Fetish Café en een van de stuwende krachten van de Steel Moon-vereniging. Verder hernieuw ik de kennismaking met  Mrs. Lauretta en met Sanya, en zo zijn er nog meer plezierige ontmoetingen en gesprekken.
Eigenlijk zo veel, dat het door de drukte niet eens lukt om met iedereen uitgebreid bij te praten. Dat komt natuurlijk mede door mijn aangelijnde gezelschaps-Belgje, waar ik ondanks haar postuur in figuurlijke zin toch de handen vol aan heb.
Pas na afloop van de party bijvoorbeeld realiseer ik me dat Bert Wibo en ik elkaar door alle drukte compleet gemist hebben. Een paar dagen later spreken we elkaar alsnog, zij het per telefoon. En word ik aangemoedigd om toch vooral niet te schromen om ook een partyrelaas voor Massad te schrijven.
Ook Manita zelf heeft mij overigens verzocht een partyverslag te schrijven, en wel voor GoFetish. Waar het inmiddels ook staat.
De tweede show missen we helaas totaal, omdat we op dat moment beneden zitten te kijken naar het mooie spel van twee kennissen en landgenoten van R.

Gezien mijn meest recente medische wederwaardigheden was ik vooraf bang dat mijn conditie nog niet goed genoeg zou zijn om het lang op de Showboat uit te kunnen houden en daarna nog eens anderhalf uur naar huis te rijden, maar ik heb me voor niets zorgen gemaakt. Het gaat zo goed, dat ik tegen half drie pas, en met tegenzin, aan mijn afscheidsrondje begin, en daarna mijn auto opzoek om de thuisreis naar de Veluwse oerwouden te aanvaarden.
Manita en Rob, bedankt voor jullie gastvrijheid, en een geweldige avond. Ik heb het al eerder gezegd, maar ik vind het nog steeds een prestatie van Olympisch niveau om tien jaar lang elke maand een party van dit kaliber te organiseren. Ik hoop dat jullie er nog lang mee door zullen gaan!

Een week na de Showboat reis ik met de dame des huizes af naar de zuidelijke wingewesten, voor het verjaardagsfeestje van een heel bijzondere dame. De meeste aanwezigen zijn bekenden uit ‘het’ wereldje – zoals mijn gezelschapsdame op de Showboat – zodat het ook in dat opzicht een leuke avond is.

Tot slot:
De digitale en andere contacten blijven onverminderd op peil, de fanmail via mijn website druppelt gestaag binnen, ik werk met enige regelmaat aan nieuwe verhalen, en zelfs durf ik weer na te denken over een compleet nieuwe opzet voor mijn inmiddels behoorlijk gedateerde website.
Wat mijn gezondheidsperikelen betreft is het na een serie behandelingen in het ziekenhuis nu even stilte voor de storm. In maart en april zijn twee operaties gepland, en daarna zal er wel een soort revalidatieperiode volgen.
Weinig stoute uitstapjes dus voorlopig, maar des te meer tijd om aan nieuwe verhalen te werken, en verder na te denken over het vernieuwen van deze website.

%d bloggers like this: