Column 2011-3

Mijn inlevingsvermogen in het stuitergedrag van zoekende subjes is een stuk minder geworden, nu mijn motor inmiddels de eerste kilometers van het nieuwe seizoen heeft gemaakt. Jammer is wel dat de fotosessie waarin hij zou figureren, door omstandigheden op de lange baan is geschoven. Maar goed, wat in het vat zit, verzuurt niet.
Het opnieuw opzetten van deze website is arbeidsintensiever dan ik dacht. Deels komt dat omdat ik er door tijdgebrek maar fragmentarisch aan kan werken – en dus regelmatig opnieuw moet beginnen – deels omdat ik nog niet echt thuis ben in de nieuwe software.
Sinds de vorige update van de huidige website zijn er alleen wat kleinigheden aangepast. O.a. is een link toegevoegd naar de nieuwe website van een van de voormalige VVSM-redacteuren, BDSM-Attitude, en een dode link verwijderd.

Halverwege maart is er een informele dominantjes-meeting van het forum waar ik lid van ben. Gezien de resp. woonplaatsen is als ‘centrale’ locatie een café in de Culemborgse binnenstad gekozen. Heel toepasselijk blijkt het café gehuisvest in een oud pand dat vroeger gevangenis was. En al even toepasselijk ben ik niet de enige die oog heeft voor de charmes van het bedienend personeel.
Een dag later zijn de dame des huizes en ik te gast in de zuidelijke wingewesten om te genieten van gastvrijheid en kookkunsten van MisTique. De feestvreugde wordt helaas bedorven – voor mij dan – door een hardnekkige oorpijn die zich ditmaal niet met paracetamol laat bestrijden. Een bezoekje aan de huisartsenpost leert dat de beroemde BDSM-schrijver een dubbele middenoorontsteking heeft, waarmee hij ruim een week onder de pannen is.
‘Pijn is fijn’ gaat ook ditmaal niet op voor dominantjes, al zijn de bijbehorende doofheid en evenwichtsstoornis veel hinderlijker.

Half april komt Massad 252 uit, met naast de gebruikelijke inhoud mijn verslag van Mrs Manita’s SM/Fetish Play Party van afgelopen februari, en het verhaal ‘Dubbel feest’. Dit verhaal schreef ik oorspronkelijk voor het voormalige verenigingsblad van het Belgische VVSM-Village, maar het laatste nummer daarvan is nooit verder gekomen dan het drukproef-stadium. Zonde om te laten liggen, eigenlijk, en daarom ben ik blij dat Bert Wibo het in deze Massad asiel heeft verleend.
Wel jammer dat de titel is weggevallen, maar een kniesoor die daar op let.

Omstreeks dezelfde tijd plaats ik ook een eerste verhaal op FetLife, in het daartoe geëigende forum ‘Nederlandstalige verhalen’. Het gaat tenslotte niet aan om je in je FetLife-profiel te profileren als BDSM-schrijver zonder zelf een tekst bij te dragen.
Het levert een aantal leuke reacties op, en wat extra-bezoek aan mijn website. De vluchtigheid van het medium is echter zodanig, dat het verhaal na goed een dag al ‘wegzakt’.
Met een van de dames die in eerste instantie reageerden, ontstaat een wat langerdurend contact. Eerst via FetLife-pb’tjes, later via e-mail.

Een gepland dagje-op-stap met een bijzondere dame moet op het laatste moment uitgesteld worden.
Een dag later bezoek ik met de dame des huizes schooljuf/slavin Janet K. en haar partner. Vermeldenswaard is dat de familie-pitbull ongemuilkorfd los mag lopen.
Datzelfde weekend schrijf ik een nieuwe column voor De Kooi, die vrijwel direct door webmaster Ton wordt geplaatst. We maken van de gelegenheid gebruik om voorzichtig plannen te maken om binnenkort weer een dienst ‘tussen de rails’ te benutten om de ‘toestand in de (BDSM-)wereld’ de revue te laten passeren.

De relatie met mijn remote control-slavin duurt voort. Wel is er een merkbare verschuiving ‘van buiten naar binnen’ opgetreden in haar optreden voor de webcam. Was dat in het begin vooral gericht op uiterlijk vertoon en het mij daarmee willen plezieren en opwinden, nu ligt de nadruk meer op haar innerlijk beleven van een en ander. Waarmee ze mij niet alleen pleziert en opwindt, maar ook regelmatig ontroert.
Webcam of real life, het gegeven van een slavin die speciaal voor mij klassieke zwarte lingerie, plastic broekjes, enz. aanschaft en op de juiste wijze draagt en anderszins gebruikt, blijft mij ontegenzeggelijk enorm aanspreken.
In dit verband moet ik ook Janet K. noemen, die zich op een vrije dag te buiten gaat aan stoute spelletjes in plastic, en mij daarvan via een stroom sms-jes op de hoogte houdt. Het moet gezegd, zulks kan een overigens saaie werkdag aardig opfleuren.

Tot slot van deze column vrees ik dat mijn agenda dermate vol is, dat ik tot mijn voorjaarsvakantie begin juni geen kans zie om party’s en dergelijke te bezoeken. Dat zal helaas tot later moeten wachten.

%d bloggers like this: